داری نمی ماند

سخن فریاد اگر شد پشتِ دیواری نمی ماند
که پیش سیل از دیوار آثاری نمی ماند

ستم را تا براندازی بکن تیغ سخن را تیز
ستم را گر براندازی ستمکاری نمی ماند

ستم آتش زند خشک و تر این باغ را برخیز
که از این باغِ تر حتّی پَرِ خاری نمی ماند

شود یک روز هر داری درخت سبز پرباری
درختستان شود دنیای ما داری نمی ماند

دیار سربداران است اینجا از ستمکاران
رسد یاران من! روزی که دیّاری نمی ماند


به ریش زهد و دستار ریا دلخوش مباش ای شیخ
که تا روز مبادا ریش و دستاری نمی ماند

خطوط چهره ات روی و ریا را می زند فریاد
پس از اقرار دیگر جای انکاری نمی ماند

بیا نشکن دل ما را که گر در اوجِ پیکاری
سپاهی بشکند سرباز و سرداری نمی ماند

مگیر این گونه بر ما سخت دشوار است این سختی
اگر آسان بگیری کار دشواری نمی ماند

دعایی می کنم آمین بگو نشنیده ای وقتی
که کار از دست شد غیر از دعا کاری نمی ماند


خدایا جام دل را از شرنگ کینه خالی کن
وگرنه هیچ یار این گونه با یاری نمی ماند

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      
#غلامعباس_سعیدی

https://telegram.me/saeedigholamabbas

/ 0 نظر / 20 بازدید