بانوی غزل

در هیأتِ یک سیب خداوند مرا

دید آن شب و با دستِ خودم کند مرا

                          

نامِ تو سرِ زبان او بود،  بسی

از نامِ تو گفت و داد سوگند مرا

             

از دستِ خودم میانِ رود افتادم

هرچند که بود ناخوشایند مرا

 

سیبم، ببر ای رود مرا باز به باغ

تا او بزند به شاخه پیوند مرا

 

بانوی غزل بیا که از لطف تو هست

در خانۀ شعر اینهمه فرزند مرا

 

لب روی لبم، این ترَکِ روح، گذار

با بوسۀ پیوسته بزن بند مرا

 

شیرینیِ لبهای تو را می خواهم

بگذار که امشب بکشد قند مرا

 

در کنجِ غمم بیا در آغوشم گیر

یعنی ببر از قم به سمرقند مرا

 

غلامعباس سعیدی

/ 0 نظر / 19 بازدید